شوره مشخصات : درختچه‌اى است كه در كتب طب سنتى با نام اسرار آمده است . در جنوب ايران با نامهاى محلى شناخته مىشود از جمله در بندرعباس حرا و در برخى مناطق جنوب « تول » گفته مىشود . به عربى به آن شوره و شورا نيز مىگويند . در ايران آن را به طور كلى شوره و علف شوره و در خوزستان با نام محلى قاقله مىنامند . در كتب طب سنتى با نامهاى اشنان ، حُرض ، اشنان گازران و خرء العصافير آمده است . در ايران گونه‌هاى متنوعى از آنها مىرويد كه نام علمى و محل رويش تعدادى از آنها به شرح زير است : 1 - اين گياه در بلوچستان با نامهاى محلى نروك ، رندوك ، رندو و نروند خوانده مىشود . گياه درختچه‌اى است كوچك ، برگهاى آن خطى ، كمى دراز ، متناوب ، خيلى پرشاخه كه به مصرف تعليف شتر مىرسد . 2 - اين گياه نيمه چوبى و پوشيده از كرك است . در شوره‌زارهاى اطراف تهران ، در دامنه‌هاى البرز در گنداب ، در راه بين تهران و قزوين ، بين كاشان و قم مىرويد . 3 - اين درختچه در سواحل شمال ايران در شنزارهاى ساحلى در فرح‌آباد سارى ديده مىشود ، داراى مقدار زيادى پروتوئيد است و به مصرف تعليف دام مىرسد . 4 - بين شاهرود و ميامى و طبس و . . . يافت مىشود . 5 - بين نطنز و كاشان و در راه چوپانان در كوير ديده مىشود . 6 - گياهى است يك ساله با شاخه‌هاى كوتاه و متناوب و برگهاى آن گوشتى نيمه استوانه‌اى . ميوه آن درشت و متورم ، اين گياه در سواحل بحر خزر و در مناطق ديگر يافت مىشود . 7 - گياهى است يك ساله بدون كرك . اين علف شوره در اراضى شور شمال ايران ، در بين كرمان و يزد ديده مىشود .